Poíesis

  Wokół las.   Jakiś ktoś jest „sam”.   A przecież pełno tu żywych dusz.

 Duchy mijającej zimy. A dla mnie duchy mijającej 50-tej zimy. O czym  pisać w tej sytuacji? O czym myśleć? Co przywoływać z pamięci?

 Mam czas. Muszę to sobie często powtarzać. A nic mnie tak nie zatrzymuje jak wido k drzewa.  

Patrzyłem przez okno na tarczę zachodzącego słońca. Ciekawa rzecz: w ogóle go nie dostrzegałem. Właściwie, w takim fizycznym sensie owszem, widziałem tarczę słońca za drzewami, w padającym śniegu. Tutaj wszystko było dobrze (normalnie...?).

  Co pan tam pali?! - dym wgryzł mi się w oczy, w płuca i osiadł na kurtce. Brązowawy, śmierdzący, nieprzyjemny.

  Wciągnąłem kreskę krajobrazu aż po horyzont. Dostałem zawrotów głowy, a ta zawróciła mnie do czasów, gdy byłem mały. Mniejszy niż teraz. Dużo mniejszy. Fizycznie.