Spotkanie na kładce

 

Drewniana kładka pośród mokradeł.

Suche skrzypy stoją gęsto.

Wiatr porusza ich łodygami –

jakby wyciągały się w moją stronę.

Ktoś podchodzi. 

Przystaje na chwilę,

potem idzie dalej.

Patrzy na światło odbite w wodzie.

Zatrzymuje się znów,

jakby chciał coś powiedzieć.

Ktoś odchodzi.

Obejrzałem się przez ramię –

stoi tam, wpatrzony w suche skrzypy.

Ktoś zostaje.

Podmuch wiatru.

Światło drży na wodzie.

Znika.